Prawo do rządzenia: prawna, nieterytorialna suwerenność w prawie międzynarodowym

Szerzyć miłość

Poniżej znajduje się podrozdział z książki dr Kerra Prawo do rządzenia: prawna, nieterytorialna suwerenność w prawie międzynarodowym. Podrozdział zatytułowany jest „Wprowadzenie: prawa dynastyczne, suwerenność i recepty. ” Jest w tomie drugim, rozdział pierwszy w http://www.the-entitlement-to-rule.com/id38.htm   

Większość ludzi zainteresowanych szlachtą i członkami rodziny królewskiej nie ma pojęcia, w jaki sposób suwerenność może być nadal prawnie nienaruszona w obalonym lub zdetronizowanym domu królewskim, który nie rządzi już narodem. Prawo krajowe nie utrwala prawa do orzekania. Zgodnie z prawem krajowym w przypadku obalonego domu królewskiego suwerenność nie istnieje. Dlatego żadne prawo krajowe ani krajowe, dziedziczne ani inne, nie może kontynuować ani utrwalać takich praw. Prawo krajowe uznaje suwerenność tylko obecnego rządu, a nie rządu na wygnaniu czy wywłaszczonego domu panującego. Prawo międzynarodowe na receptę jest jedynym prawem, które bezpośrednio odnosi się do utrzymania i utraty praw dynastycznych i rządowych. Zostanie to szczegółowo wyjaśnione, ponieważ jest to podstawa, na której wszystkie prawne suwerenne prawa mogą być chronione w nieskończoność.

          Regalia jurajskie [definiuje się jako] prawa królewskie - termin obejmujący nie tylko te prawa, które odnoszą się do politycznego charakteru i autorytetu króla, ale także te, które są związane z jego królewską godnością. . . .[1]

Oznacza to, że regalia jura są dynastycznymi prawami zarówno panujących, jak i obalonych monarchii. „. . . Nakazowe nabycie [lub przepadek] [tych] praw królewskich. . .”To rzeczywistość prawna, która ma miejsce od czasów starożytnych. [2] (Zobacz „Starożytne reguły nakazów były przed całą udokumentowaną historią” w tym rozdziale)

          “. . . Recepta [jest przeniesieniem] głównych regali [praw królewskich lub dynastycznych]. . .”Z jednej osoby prawnej na drugą według pewnych zasad. [3] Przepis ma moc nad wszystkimi takimi prawami królewskimi i ma ten autorytet od niepamiętnych czasów jako doktryna prawa naturalnego. „Regalia majora,”Jest zdefiniowany jako„te prerogatywy króla, które są częścią jego suwerenności.„[4] Innymi słowy, prawa królewskie, tak wielkie, jak są, są jedynie częścią - podrzędnym elementem większego lub całościowego prawa do suwerenności. To jest, "Bardziej znaczące prawa królewskie, które nazywane są większymi (regalia majora). . . są przyłączeni do suwerenności [monarchii]. . . .„[5] Oznacza to, że są częścią dodatkową lub podrzędną, która jest dodawana lub dołączana do najwyższej części lub większego prawa do suwerenności.

Jak opisano, prawa królewskie są mniejszym aspektem dołączonym do tego, co najwyższe lub najwyższe ze wszystkich. Tak więc, mimo że główne regalia to „godność, władza i przywileje królewskie króla w przeciwieństwie do jego dochodów, które stanowią regalia mniejsze,„Nie jest większa niż suwerenność, ale jest jej aspektem [6]. „Te prerogatywy [dynastyczne]. . . są częścią jego suwerenności.„[7] To nie wszystko, ale jego część składowa. „. . . Prawa zdefiniowane jako królewskie [lub dynastyczne]. . . są uzupełnieniami [raczej uzupełniającymi niż istotnymi częściami] władzy stanowienia prawa i mogą być nakazane na mocy tej [suwerennej] władzy na różne sposoby w różnych stanach. . . .„[8]) Innymi słowy,”. . . Majora regalia. . . [są] atrybutem [lub mniejszą częścią] suwerenności.„[9] Niemniej jednak te ważne”. . . królewskie prerogatywy [są] nierozerwalnie związane z suwerennością.“[10]

Prawa królewskie są niezbywalne i nieodłączne od suwerenności, co oznacza, że jeśli odbierzesz suwerenność de iure od obalonego domu, co odbywa się na podstawie recepty, nie pozostanie żadna większa regality, żadna rodzina królewska ani przywileje dynastyczne. Na przykład dworski palatyn posiadał autentyczne prawa królewskie i jurysdykcję na swoim terytorium, ale nadal podlegał suwerennej władzy kraju, która jest prawem najwyższym lub ponad wszystko. Będąc dodatkiem do suwerenności, prawa królewskie są zawsze podporządkowane najwyższej władzy kraju. W rzeczywistości suwerenność jest podstawą wszystkiego, co królewskie i wielkie. Jest sercem i duszą wielkości - najwyższym świeckim tytułem na ziemi.

Kiedy wszechogarniający atrybut suwerenności zostanie zniesiony, wszystkie prawa królewskie dziedzicznej dynastii zostaną utracone wraz z nim. Obejmuje to wszystkie prawa:

(1) Jus Imperii,
(2) Jus Gladii,
(3) Jus Majestatis i
(4) Jus Honorum.

Każdy jest ważnym atrybutem władzy suwerennej:

(1) Jus Imperii to prawo do wydawania rozkazów i stanowienia prawa. „Jus imperii [jest głównym składnikiem] prawa do suwerenności.“[11]
(2) Jus Gladii to prawo do egzekwowania swoich poleceń, które jest również nieodzowną cechą, bez której suwerenność nie może istnieć.
(3) Jus Majestatis to prawo do czci, szacunku i ochrony, które jest również nieodłączną częścią suwerenności. „. . . „Prawo do majestatu” (Jus Majestatis), tj. [Jest integralnym aspektem prawdziwej] suwerenności. . . .“[12]
(4) Jus Honorum to prawo do publicznego i prawnego, a nie prywatnego, honorowania i nagradzania oraz „. . . ius honorum [podobnie jak inne przymioty] nie może istnieć bez atrybutu suwerenności. . . .“[13]

          Prawo to, które nie ogranicza się tylko do nadawania tytułów szlacheckich, ale także do nadawania innych znaków honoru, takich jak emerytury, zakony rycerskie, odznaczenia cywilne i wojskowe, jest ściśle związane z atrybutami suwerenności.[14]

 

         . . . Ius honorarium, które pochodzi z posiadania suwerenności, podobnie jak inne moce charakteryzujące samą suwerenność (takie jak ius imperii, ius gladii i ius majestatis) przetrwały. . . gdy skuteczne wykonywanie ius imperii i ius gladi zostaje zawieszone [nie jest zniszczone, ale staje się uśpione] z powodu utraty, na przykład, skutecznej kontroli nad krajem.[15]

Nie ma podziału na prawa ustawodawcze i prawa wykonawcze oraz prawo do honoru i bycia honorowanym. Suwerenność nie jest suwerennością, jeśli nie składa się z wszystkich czterech elementów, które składają się na tę ważną cechę. Innymi słowy, nie ma czegoś takiego, jak posiadanie tylko prawa do czci i prawa do szanowania innych, a także nie posiadania prawa do wydawania rozkazów i prawa do stanowienia prawa. Trzeba mieć wszystkie cztery cechy, w przeciwnym razie nie ma się najwyższego ze wszystkich praw świeckich - prawa lub uprawnienia do rządzenia. Innymi słowy, przez analogię, nie można być częściowo w ciąży, w pewnym sensie martwym, po ludzku lub prawie suwerennym. Supremacja to cecha wszystko albo nic dla panującej dynastii lub obalonego domu królewskiego. Wszystkie cztery cechy są równoznaczne z suwerennością. Wszystko, co jest mniej, nie jest suwerenne. Jak opisane poniżej:

          Jest pewne, że suwerenność obejmuje korzystanie z czterech praw podstawowych: JUS IMPERII, czyli prawa dowodzenia; JUS MAJESTATIS, czyli prawo do czci, szacunku i ochrony; oraz JUS HONORUM, które jest prawem do nagradzania zasług i cnót [16].

Wywłaszczone domy królewskie nadal zachowują wszystkie cztery prawa do suwerenności:

          Kiedy suweren traci terytorium, na którym wykonywał JUS IMPERII i JUS GLADII, nie traci [czterech] suwerennych praw. Wciąż zachowuje IN PECTORE [in abstentia] i IN POTENTIA [potencjalnie] wyżej wymienione prawa [wszystkie cztery], z których skuteczne wykonywanie jest [tylko] zawieszone. . . .[17]

Nie ma różnicy między zniesioną suwerennością a panującą suwerennością, z wyjątkiem formy. Zasadniczo są takie same. Wywłaszczony król lub suwerenny książę nadal ma prawo do stanowienia prawa i egzekwowania prawa, nawet jeśli zostanie usunięty, ponieważ nadal ma prawo, a nie władzę, ale legalne i zgodne z prawem prawo do rządzenia tak długo, jak on i jego następcy nadal utrwalają to prawo.

Jeden z ". . . suwerenność nie przestaje być taka, nawet jeśli on. . . składa obietnice. . . [jak tworzenie] konstytucji ograniczającej wykonywanie [jego] uprawnień. . . .„[18] Nadal posiada wszystkie suwerenne prawa imperium i gladii, chociaż nie może z nich korzystać, ponieważ konstytucja mu na to nie pozwala. Grotius wyjaśnił przez analogię:

Jeśli głowa rodziny obiecuje, że zrobi dla niej coś, co wpłynie na jego rząd, nie przestanie z tego powodu mieć pełnej władzy nad swoim domem, jeśli chodzi o sprawy gospodarstwa domowego. Mąż nie jest ponadto pozbawiony władzy, jaką mu powierzył małżeństwo, ponieważ obiecał coś swojej żonie [19].

Bez wszystkich czterech z tych podstawowych elementów, czy to w stanie aktywnym, czy nieaktywnym, żaden panujący lub pozbawiony władzy król lub książę nie posiada żadnej suwerenności ani praw królewskich.

Jeśli Władca abdykował lub został zgodnie z prawem usunięty z urzędu. . . stracił tytuł prawny do międzynarodowych praw i przysług.„[20] Oznacza to, że taka osoba nie tylko nie posiada ważnego tytułu prawnego na mocy prawa krajowego, ale także prawa międzynarodowego. Stracił wszelkie królewskie i suwerenne przywileje - nie mając już legalnego i zgodnego z prawem publicznego prawa do czegokolwiek królewskiego, najwyższego lub wielkiego. Ten rodzaj utraty każdego prawa dynastycznego jest równie prawdziwy w przypadku obalonego rodu, który zaniedbuje ich prawa. Ponieważ:

          . . . Po tylu latach zasiedzenia [to jest od 50 do 100 lat niedbałego porzucenia ich niegdyś ważnych roszczeń królewskich] nasi [byli lub obaleni] królowie i cesarze [utracili lub] utracili wszystkie te prawdziwe i starożytne prawa imperialne [do władania i królewskie zaszczyty i przywileje]. . . .[21]

Przestaje istnieć na mocy prawa naturalnego. Jeśli jednak dom deponowania jest normalnie nienaruszony, dom ten będzie miał pełne międzynarodowe prawo do rządzenia - wszystkimi czterema cechami, ale niekoniecznie, mocą do działania i funkcjonowania we wszystkich czterech obszarach. Niemniej jednak, jeśli de iure pozbawiona jest suwerenności, nic nie zostaje. Znikło wszystko, co suwerenne, a więc królewskie. Ponieważ rodzina nie posiada już najwyższego i najwyższego prawa swojego dawnego królestwa (bezcennego prawa do suwerenności), nie są już członkami rodziny królewskiej, wielkiej ani kimkolwiek innym niż zwykli ludzie, którzy nie mają większego autorytetu niż ktokolwiek inny. Wszelkie zaszczyty muszą wypływać z prawdziwego, autentycznego źródła lub źródła honoru, w przeciwnym razie należy je odrzucić jako bezwartościowe pozory.

          Jest [całkiem] możliwe, że wielki wnuk obalonego króla mógłby opłakiwać utratę dziedzicznych [lub dynastycznych] praw do królestwa, które zstąpiłoby na niego, gdyby nie zostało utracone [lub utracone] przez jego przodka . Ale znowu, gdyby był rozsądnym człowiekiem i gdyby miał szansę na honorową karierę i szczęśliwe życie na prywatnej stacji, mógłby nie żałować braku królewskiej godności i mógłby być całkowicie zadowolony ze swojego aktualnego stanu.[22]

Oczywiście zwykli ludzie, którzy utracili swoje prawa, nie są już książętami ani królami de iure. Nie mają prawa nosić tytułów i szanować innych, ponieważ są zwykłymi ludźmi i obywatelami swoich ziem. Więc może to być dla nich wielkie rozczarowanie. Ale prawdziwy władca nie-terytorialny, pochodzący z rodziny królewskiej, która go utrzymuje, zgodnie z nakazem posiada wszystkie prawa i majestat swojego dawnego królestwa lub księstwa. Jest prawdziwym i prawdziwym suwerenem, międzynarodową osobą publiczną prawa międzynarodowego. Ponadto, rozpoznawany przez innych lub nie, jest autentyczny i autentyczny.

Ważne jest tutaj, aby mieć znamienitych królewskich przodków, a nawet być pierworodnym potomkiem takiej rodziny, która niegdyś rządziła krajem, nic nie znaczy legalnie, jeśli utracono suwerenność. Jeśli cenna cecha suwerenności zaniknie lub zostanie utracona na wiele różnych sposobów, które zostaną omówione w dalszej części tego rozdziału, to tak samo jak uzasadnione prawo do posiadania jakichkolwiek królewskich uprawnień, prerogatyw lub przywilejów. Nic nie zostało. Po prostu nie możesz mieć praw do czegoś, co zostało prawnie i zgodnie z prawem zakończone zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym.

Chodzi o to, ". . . Książęta mają prawo do ich tronów. . . Prawa ustawowe . . .”Na receptę, która może je zachować lub unieważnić. [23] „Suwerenność [zarówno wewnętrzna, jak i zewnętrzna] jest. . . jedynie [a] prawna koncepcja. . . .„[24] Ponieważ suwerenne prawo”. . . jest przyznane przez prawo. . . ,”Może być również odebrane lub zakończone przez prawo [25] Innymi słowy, prawo daje, a prawo może równie łatwo odebrać. „Żaden człowiek nie jest Królem ani Księciem na mocy instrumentu natury [nie na mocy prawa naturalnego], ale każdy król i syn króla ma swą godność i prymat nad innymi ludźmi, jedynie dzięki władzy dotyczącej wspólnego bogactwa [to jest zgodnie z prawem krajowym].„[26] Prawa dynastyczne lub dziedziczne to:

          . . . prawa ludzkie. . . [to] umożliwia mężczyznom przekazywanie ich majątkiem krwi, tytułów szlacheckich lub dziedzicznego prawa do korony. Te przywileje mogą zostać utracone dla niego samego i dla jego potomstwa. . . . Mogą zostać utracone dla potomności, ponieważ nie są to prawa naturalne.[27]

          Aby zilustrować ten fakt, zauważmy, że istnieją setki różnych kombinacji nakazów dziedzicznych. Sukcesja może być patriarchalna lub matriarchalna, może odbywać się na podstawie rotacji (drabina lub schody), półwyboru, mianowania lub mianowania, małżeństwa, testamentu, procedur ustawowych, paktów dynastycznych lub rodzinnych oraz odwracalności w przypadku wymarcia jednej rodziny, traktaty międzynarodowe , zamach, konstytucja, parlament, regulamin i prawa wewnętrzne, obyczaje, bliskość krwi, ultimogenitura (sukcesja najmłodszego), sukcesja boczna, matrylinearna, religijna, objawieniowa, primogenitura, agnatyczna lub semisaliczna, pragmatyczna, cząstkowa lub dowolna kombinacja ich, co pozwala na setki różnych możliwych dziedzicznych kompozytów.

          . . . Sam fakt, że różne narody doszły do różnych wniosków na temat [dziedziczenia lub przekazywania praw dynastycznych] jasno pokazuje, że jest to dość otwarta kwestia, w odniesieniu do której nie ma prawa naturalnego [zasady lub uniwersalnego absolutu w odniesieniu do kontynuacji władzy królewskiej. prawa w drodze dziedziczenia] tak czy inaczej.[28]

Pozostawia to sukcesję prawu ludzkiemu, konstytucji, zwyczajom lub regułom domowym, a nie wyższemu ponadczasowemu i niezmiennemu prawu natury. Mając to na uwadze, prawa do dziedziczenia dynastii są ograniczonymi przepisami krajowymi, które podlegają utracie i zmianie w zależności od okoliczności. Jednak prawo międzynarodowe wyznacza sposób zmiany takich zasad, które będą przedmiotem podrozdziału w rozdziale VI zatytułowanym „Prawne i zgodne z prawem rozwiązania konfliktów spadkowych przewidzianych w ramach międzynarodowego prawa publicznego”. Jednak niektórzy, którzy nie podjęli decyzji pogłębione studium tego tematu, może zapytać, ale:

          Czyż dziedziczne prawo nie jest we wszystkich dziedzicznych królestwach niezbywalne i nieograniczone? [Odpowiedź]: Nie, nie ma czegoś takiego jak nieograniczone, niezbywalne prawo dziedziczne w żadnym Królestwie.[29]

Prawa stworzone przez człowieka, czy to dynastyczne, czy dziedziczne, nie są wieczne, wieczne ani absolutne, są jedynie uprawnieniami stworzonymi przez człowieka, które można zmienić lub zlikwidować. Dziedziczne prawa dynastyczne nie pochodzą z natury, ale „. . . na mocy prawa cywilnego [prawa wewnętrznego lub konstytucyjnego], jeżeli prawo to ustanowiło dziedziczenie w linii prostej. . . .„[30] To nie jest”. . . Boskie [niezniszczalne] dziedziczne prawo, które nie może zostać pokonane [zmienione lub unieważnione] przez jakikolwiek czyn ludzki, do dziedziczenia należącego do dziedzica.„[31] Prawo każdej dynastii podlega przepadkowi tak samo, jak każde inne prawne stworzenie. W rzeczywistości dziedziczna monarchia nie była najczęstszą formą. Jean Bodin zauważył w XVI wieku, że „. . . istnieje tylko kilka monarchii ściśle dziedzicznych”W tym czasie. [32] Chociaż ta praktyka uległa zmianie dla wielu, ponieważ coraz więcej królestw i księstw przyjmowało primogenitury, chodzi o to, że sukcesja królewska nie jest niemożliwa do pokonania [lub nieodwołalna]. Jak oświadczył Sir William Blackstone: „Doktryna o dziedzicznym prawie w żaden sposób nie implikuje niezbywalnego prawa do tronu.„[33] W rzeczywistości, jak oświadczył Edmund Burke w XVIII wieku,”. . . żadne stworzenie nie utrzymuje teraz, że „korona jest dzierżawiona przez boskie, dziedziczne i niezbywalne prawo”.„[34] Idea, że dynastie nigdy nie umrą, jest martwą doktryną, w którą kiedyś wierzyli niektórzy, ale nigdy powszechnie, jak zostanie omówione później.

          Nie należy jednak rozumieć, że nie można na receptę ustanowić swojego prawa. . . który inny rości sobie na mocy prawa do pokrewieństwa [lub prawa przez krew lub jure sanguinis]. . . . Chodzi o to, że jeśli żaden inny spadkobierca nie został wpisany, prawo do krwi nie zostaje utracone. . . .[35]

          “Ogólnie można powiedzieć, że wszelkie prawa [w tym uprawnienia dynastyczne] mogą zostać utracone w wyniku nieużywania, które można uzyskać w wyniku przedłużonego używania [to znaczy na podstawie recepty].„[36] Nieprzerwana dziedziczna sukcesja jest zdyskredytowaną ideą, która nie ma żadnej podstawy w rzeczywistości, ani nie ma żadnego zaplecza prawnego. Na ten temat napisano całą książkę pokazującą, jak:

          Dziedziczne prawo [jest] nie do wyegzekwowania [nie jest niezwyciężone, absolutne ani trwałe, i tak jest]. . . oparte na niezmiennych prawach społeczeństwa i rządu, udowadniając, że [niezaprzeczalne] prawo. . . nigdy nie może należeć do żadnego księcia lub następstwa książąt.[37]

Zasiedzenie jest jedyną zasadą prawa międzynarodowego, która zezwala lub zezwala na istnienie suwerenności nieterytorialnej jako prawa po detronizacji; i może zostać przeniesiona na następców w zależności od zasad dziedziczenia. Jednak nieprzestrzeganie prawa nakazowego prowadzi do przepadku wszystkiego, co należy do rodu królewskiego. Innymi słowy, utraconych praw nie można przekazać następnemu pokoleniu, ponieważ „. . . nie ma [po prostu] czegoś takiego jak nieograniczone i niemożliwe do obalenia [to jest niezbywalne] dziedziczne prawo w jakimkolwiek królestwie [panującym lub obalonym].„[38] Niezbywalne prawa dziedziczne nie istnieją na tym świecie poza kontekstem prawa naturalnego na mocy starożytnych norm nakazowych.

Ważne jest, aby to zrozumieć, ponieważ wiedza to potęga. Jest również wysoce ochronny. Wiedza, jak nie dać się zwieść szarlatanom lub fałszywym książętom, którzy umiejętnie walczą z prawdą i świadomie rozmazują realia prawne, aby wykorzystać niewinne, niczego nie podejrzewające ofiary, ma wielką wartość w świecie tak wielu oszustów i fałszerzy. Bardzo ważne jest, aby zrozumieć podstawowe nieodłączne fakty dotyczące suwerenności i królewskości, aby nie dać się zwieść tym, którzy udają autentycznych, ale którzy są tak naprawdę tylko oszustami, którzy podszywają się pod to, co prawdziwe, autentyczne i prawdziwe. To są kłamcy i oszuści, a nie ludzie uczciwi lub honorowi.

Podstawowe, podstawowe lub podstawowe zasady w tym rozdziale zostały omówione w tomie I, ale nie w szczegółach ani w szczegółach, na które zasługują. Aby uzyskać dokładną wiedzę, należy podać więcej informacji. Ponieważ pojęcia te mają tak wielkie znaczenie dla suwerenności, sprawiedliwości i legitymacji w praktyce prawa międzynarodowego, uważa się za niezbędne ich uwzględnienie i powtórzenie w różnych kontekstach, w tym dodawanie przypisów, które nie tylko pokazują odniesienia, ale także dodają cytaty, które albo rozszerzają zrozumienie lub działanie jako dodatkowe wsparcie dla przedstawionych pomysłów.

          Istnieje wyraźne i niewątpliwe poparcie dla tych zasad prawa naturalnego ze strony większości ekspertów, naukowców, prawników i publicystów na całym świecie. Niemniej jednak niewielu ludzi jest w pełni świadomych ich istnienia i ich ważnej wiążącej pewności, a tym samym ich olbrzymich implikacji dla całej dziedziny szlachty i rodziny królewskiej oraz rządów na uchodźstwie w zakresie ważnego suwerennego prawa do sprawowania władzy. Stąd powtarzanie staje się koniecznością poszerzenia ogólnej wiedzy i zrozumienia bardziej skomplikowanych szczegółów. Gdy w następnym rozdziale i kolejnych podrozdziałach pojawią się nowe tematy lub aspekty zaleceń, zostanie wykorzystana możliwość zacytowania dodatkowych cytatów jako dowodów na ich ponowne potwierdzenie i ich naturalne podstawy prawne. W większości przypadków to centralne prawo leży u podstaw naszej zdolności do odróżniania prawdziwych twierdzeń od fałszywych.

Zasadnicze aspekty międzynarodowego prawa nakazowego dotyczą albo utrzymania, albo wyeliminowania suwerenności. To jest centralna oś wyniku jego reguł. Ponieważ wszystkie prawa królewskie i królewskie są głęboko zakorzenione w konstytucyjnym składzie suwerenności, zasady przedawnienia stają się głównym problemem. Królewskie prawa dziedziczne są tak splecione i zagmatwane razem z tym prawem, że wszystkie królewskie zaszczyty i uprawnienia nie mogą mieć żadnego uzasadnienia ani legitymacji poza jego wpływem. Jeśli suwerenność de iure zostanie utracona w wyniku tego lub w jakikolwiek inny sposób, członkowie rodziny królewskiej nie będą już istnieć zgodnie z prawem ani nie będą mieć pozycji prawnej w prawdziwym świecie - ani na mocy żadnego krajowego prawa na ziemi ani innego. Królewskość kończy się utratą suwerenności, ponieważ jest z nią nierozerwalnie związana. Dlatego utrzymanie suwerenności na podstawie zasiedzenia jest sprawą najwyższej wagi dla obalonych domów królewskich, jeśli mają one dalej funkcjonować. Wywłaszczony dom królewski nie może być królewski, królewski, cesarski i prawowity, ani nie może posiadać żadnych przywilejów poza nim. Rząd na uchodźstwie jako organizacja jest również pozbawiony znaczenia i nieważny bez suwerenności. To nic innego, jak udawanie czegoś prawdziwego bez tego ważnego prawa. Suwerenność jest zatem kluczową kwestią, a recepta decyduje o tym, czy ta krytyczna cecha przetrwa legalnie.

[1] James A. Ballantine, Ballantine's Law Dictionary, 3rd. red., „jura regalia”, 1969, s. 689 oraz Senat Stanów Zjednoczonych, przesłuchania, 1939, s. 440; Uwaga: "REGALIAN DOCTRINE lub JURE REGALIA: Termin odnosi się do praw królewskich lub praw, do których Król ma na mocy swoich prerogatyw.”(Transcript of CRUZ vs. SECRETARY of ENVIRONMENT and NATURAL RESOURCES GR nr 135835, 6 grudnia 2000; 2016: https://prezi.com/tpfq4dlax6xs / cruz-vs-sekretarz-środowiska-i-zasoby naturalne).

[2] Rocky Mountain Medieval and Renaissance Association, Journal of the Rocky Mountain Medieval and Renaissance Association, vol. 10-12, 1989, s. 39.

[3] Colin Forbes Wilder, „Property, Possession and Prescription: The Rule of Law in the Hesian and Rhine - Main Region of Germany, 1648-1776”, Dissertation, University of Chicago, sierpień 2010, s. 416; Uwaga: Uwaga: „Wśród stanów królestwa [księstwa, hrabstwa itp. Świętego Cesarstwa Rzymskiego] należy rozróżnić, czy stanowią one większe czy mniejsze mocarstwa (regalia majora, [regalia] minora); uzyskanie dawnych [„regalia majora”, określonych jako prawa dynastyczne] praescriptio immemorialis [odwieczna recepta] jest absolutną koniecznością; w regalia minora [pomniejsze prawa królewskie] decydują prawa imperium.”(Immanuel Clauss,„ Die Lehre von den Staatsdienstbarkeiten [1893], ”International Servitudes, James Brown Scott, red., 1910, str. 65)

[4] Arthur English, A Dictionary of Words and Phrases Used in Ancient and Modern Law, vol. 2, „Regalia majora” 2000, s. 679; Uwaga: "Wśród stanów królestwa [księstwa, hrabstwa itp. Świętego Cesarstwa Rzymskiego] należy rozróżnić, czy stanowią one większe czy mniejsze mocarstwa (regalia majora, [regalia] minora); uzyskanie dawnych [„regalia majora”, określonych jako prawa dynastyczne] praescriptio immemorialis [odwieczna recepta] jest absolutną koniecznością; w regalia minora [pomniejsze prawa królewskie] decydują prawa imperium.”(Immanuel Clauss,„ Die Lehre von den Staatsdienstbarkeiten [1893], ”International Servitudes, James Brown Scott, red., 1910, str. 65)

[5] Królestwo Pruskie, The Frederician Code: or A Body of the Dominions of the King of Prussia, vol. 2, 1761, s. 60; Uwaga: "Nazywa się to prerogatywami królewskimi lub prerogatywami majestatu,”Ale znowu regalia majora jest tylko podrzędnym składnikiem większego atrybutu suwerenności. (Emerich de Vattel, The Law of Nations, Book I, rozdział 4, no. 45) „Regalia [są] królewskimi prawami króla [lub dynastii]. . . .”(Archibald Brown, A New Law Dictionary and Institute of the Whole Law, wyd. 2,„ Regalia ”, 1880, s. 452). Prawa te są podzielone na dwa słowa. „. . . „Regalia majora”, czyli prawa do suwerenności właściwej, i „regalia minora”, które były [drobnymi] przypadkami. . . . ”(Rudolf Heubner, A History of German Private Law, Francis B. Philbrick, tłum., 1918, str. 270).. . . regalia minor i regalia major to prawa nadane Koronie,”Ale regalia majora, dziedziczne prawa dynastyczne rodu królewskiego, są nierozerwalnie związane z wyższym prawem suwerenności i stanowią jego część. (Izba Gmin, oficjalny raport Stałych Komitetów, tom 7, 1972, s. Xviii) Odbierz suwerenność, a regalia majora i minora przestaną istnieć jako uprawnienia.

[6] Słownik prawniczy, Co to jest Majora Regalia ?, 2013: http://thelawdictionary.org/majora-regalia.

[7] Arthur English, A Dictionary of Words and Phrases Used in Ancient and Modern Law, vol. 2, „Regalia majora” 2000, s. 679; Uwaga: "Regalia: prawa królewskie lub prerogatywy. Regalia majora: takie, które są częścią suwerenności króla, nierozłączne; minora, jakie zostały mu stworzone lub powierzone.”(Frederic Jesup Stimpson [1855-1943], Glosariusz terminów technicznych, zwrotów i maksym prawa zwyczajowego, 2013, s. 257)

[8] John Locke, Locke: Political Essays, Michael Goldie, ed., Str. 56–57.

[9] Hippolyte A. Taine, The Modern Reime, vol. 1, Svend Rom, adnotator, John Durant, tłum., 1880, przypis: 14, 2006, s. 123; Uwaga: ". . . Regalia majora. . . można przypisać [lub wynikać z] prawa Korony do suwerenności. . . .”(Lloyd's Maritime and Commercial Law Quarterly, 1984, s. 267)

[10] James Arthur Ballentine, A Law Dictionary, „Regalia majora”, 1916, s. 429; Uwaga: "Regalia majora [prawa dynastyczne lub królewskie są] istotnymi częściami [nie całością] suwerenności.”(Hugo Grotius, The Rights of War and Peace, Knud Haakonssen, red., Księga 2, rozdział 4, nr 8, 2005, s. 502)

[11] Wykłady prof. Rubena Balane'a i prof. Araceli Baviera na temat sukcesji zatytułowane „Uwagi i sprawy dotyczące sukcesji” 1996, s. 106, 2013: http://www.scribd.com/doc/3004705 / UPSukcesja.

[12] Pierwszy federalista: Johannes Althusius, Krisis, vol. 22, Julia Kostova, tłum., Marzec 1999, s. 12, zob. Także 2013: http://dl.archive.org/stream/The FirstFederalistJohannesAlthusius / the_first_federalist_althusius_djvu.txt.

[13] Sanchez Ramirez de Arellano, The Jus Honorum, Guy Stair Sainty, red., 2013: http://www.chivalricorders.org / royalty / fantasy / vigo.htm.

[14] Tamże.

[15] Tamże.

[16] Charles Louis Thourot Pichel, Samogitia: nieznane w historii, 1975, s. 306-307.

[17] Tamże.

[18] Hugo Grotius, Prawo wojny i pokoju, księga I, rozdział 3, nr. 16.

[19] Tamże.

[20] Robert Phillimore, Komentarze do prawa międzynarodowego, t. 2, 1871, s. 142.

[21] Cytat z Hermann Conring (1606-1681) w Constantin Fasolt, Past Sense - Studies in Medieval and Early Modern European History, 2014, s. 364.

[22] AF Hewitt, „Future Destiny of Infants”, Catholic World, t. 51, nr 305, sierpień 1890, s. 578.

[23] „An Enquiry into the Nature and Obligation of Legal Rights”, A Collection of State Tracts, wydany za panowania króla Wilhelma III, t. 2, 1705, s. 394.

[24] Neil MacCormick, Questioning Sovereignty: Law, State, and Nation in the European Commonwealth, 1999, s. 127.

[25] Tamże; Uwaga: Prawo nakazowe przyznaje i utrzymuje suwerenność. Innymi słowy, ". . . „quia lex facit regem. . . prawo tworzy króla.”(Thomas Taylor, A Law Glossary, 1819, s. 171) Potężne prawa naturalne, takie jak zasiedzenie, również pozbawiają prawa wszystkich rodów królewskich, które zrzekają się ich praw.

[26] R. Doleman, (pseudonim ks. Roberta Parsonsa), Konferencja o następnej sukcesji, 1594, ss. 142, 198-199.

[27] „Problems of the Age”, Catholic World, t. 4, październik 1866 - marzec 1867, s. 528.

[28] „Dziedziczenie dziedziczne”, The sobota Przegląd polityki, literatury, nauki i sztuki, (18) t. 455, nie. 18, 16 lipca 1864, s. 80.

[29] A. Dodd, The Case of the Revolution Truly Stated, 1746, s. 23.

[30] Thomas Rutherforth, Institutes of Natural Law: Being the Substance of a Course of Lectures on Grotius De Jure Belli Et Pacis, 1832, s. 581.

[31] Tamże.

[32] Jean Bodin, Six Books of the Commonwealth (1576), MJ Tooley, tłum., 1955, s. 26.

[33] Sir William Blackstone, Komentarze do praw Anglii, t. 1, 1838, s. 149.

[34] Edmund Burke, „Reflections on the French Revolution”, The Five Foot Shelf of Classics, 2009, s. 174.

[35] John Trayner, Latin Maxims and Phrases, 4. wydanie, 1894, s. 297-298.

[36] Tamże, s. 401.

[37] Prawdziwy Szkot i kochanek swojego kraju, dziedziczne prawo nie do obalenia: lub niektóre argumenty oparte na niezmiennych prawach społeczeństwa i rządu, udowadniające, że prawo, do którego roszczą sobie jakobici, nigdy nie może należeć do żadnego księcia ani następcy książęta, 1747, tytuł książki z okładki.

[38] A. Dodd, The Case of the Revolution Truly Stated, 1746, s. 23.